Kitap okumayı; çocuk ve gençlere yol haritası olarak sunan, yönlendiren, olanaklar sağlayan toplumlar geleceklerini güvence altına almış olurlar.Bu açıdan bakıldığında Milli Eğitim ve Kültür Bakanlıklarına ve de aile bireylerine önemli görevler düşmektedir.
Günümüzde öğrencilerimizin çeşitli kanallardan bilgilere ulaşması mümkün olabilmektedir. Bilgisayarbaşta olmak üzere, televizyon ve benzeri araçlardan yararlanmaktalar. Bu da kitaba olan ilginin azalmasına neden olmuştur.
Henüz küçük yaştan itibaren çocuklarımızın hayal dünyasını geliştirecek resimli masal, hikâye, bilmece ve fıkralar okunarak onlara okuma isteği ve sevgisi kazandırılabilir.Bu konuda öğretmenlere ve eğitimcilere büyük görevler düşmektedir.
1997-1998 öğretim yılında bir derginin önderliğinde hazırlanan “Ayda Bir Kitap Okuma” projesinin Milli Eğitim Bakanlığı tarafından uygulamaya konulması ilk ve ortaöğretim öğrencileri için çok yararlı olmuştur.
Diğer bir proje de yazar-öğrenci buluşmalarıdır.Özel okullarbu tür etkinliklere özen gösterirken devlet okullarında ne yazık ki ihmal edilmektedir. Yapılan araştırmalar;çocukların yazarladiyalog kurmasının,okuma sevgisini pekiştirdiğini ve yazma yetisini geliştirdiğini göstermektedir.
Unutulmamalıdır ki çocuklar yaşayarak,görerek,yazarak ve çizerek öğrendiklerini yaşam boyu unutmazlar.
İlkokullarda sınıf kitaplığı uygulamasının başarı ile sürdürülmesi okul-aile işbirliği ile sağlanabilirken benzer uygulamayı ne yazık ki ortaöğretimde gözlemek olası değildir.
Kütüphane sayısının azlığı ve dağılımı ülkemiz açısından oldukça üzücüdür. Gelişmiş ülkelerde hemen hemen her mahallede bir kütüphane bulunmaktadır. Bu kütüphaneden yararlanan sayısız öğrenci olduğu bir gerçektir.
Ülkelerin milli eğitim politikaları öğrencilerin kitap okumaya, sorgulamaya, araştırmaya yönlendirdiği ölçüde doğru bir yol haritası çizilmiş olur.
Yorum Yazın